Ann-Julie Vervaeke (31), regisseur, Gent

Ann-Julie Vervaeke (31), regisseur, Gent

WAAROM KAN EEN MANNENTEPEL WEL, EN DIE VAN EEN VROUW NIET?

Ann-Julie is regisseur. Van het type dat erg grondig en gestaag verder werkt. Ze heeft al een kortfilm, Le Pli Dans L'Espace, op haar naam staan en werkt intussen al enkele jaren aan haar eerste langspeler: Waterwolf. We interviewden haar in juli 2017 op haar appartement in Gent.

Over haar droom moet ze niet lang nadenken. “Op dit moment? Een goede film maken. Ik ben hier al zo lang mee bezig.” Lang, dat is sinds de zomer van 2015. Draaien in de zomer van 2019, dat is de bedoeling. De film in kwestie wordt een eigen adaptatie van De Kinderen van Calais, naar het debuut van Lara Taveirne. “Ik ben erg dankbaar dat ik deze film mag maken, dat ik hier elke dag mee bezig mag zijn. Maar het is vaak ook lastig. Om constant in diepe emoties af te dalen, om jezelf de hele tijd in vraag te stellen. Alles wordt psychologie. Het is soms moeilijk een onderscheid te maken tussen mezelf en mijn werk. Met op de achtergrond altijd de vragen ‘Waarom maak ik dit?’ en ‘Zal iemand ooit willen gaan kijken?’.

Ann-Julie is gevoelig en weet perfect wat ze wil zeggen. Maar ze wikt en weegt haar woorden. “Een coming of age prent over twee meisjes is toch al gemaakt, denk ik dan. Hoe langer ik met dit project bezig ben, hoe meer ik besef dat er heel weinig variatie is in hoe vrouwen en meisjes geportretteerd worden in film en fotografie. Zeker in het mainstreammateriaal. Waarom mag een mannentepel wel en een vrouwentepel niet? Of wordt een bloedvlek op een trainingsbroek op Instagram als degoutant uitgespuwd…Tenzij het extremiteiten betreft kan het niet. Terwijl het gewoon deel is van ons dagelijks leven. Ik wil normale lichamen tonen, met of zonder borsten, zonder dat ze geseksualiseerd worden. Dat geeft me een goed gevoel.”

SOFIA COPPOLA IS SLECHTS DE TWEEDE VROUW OOIT DIE DE GOUDEN PALM WON

“Ik ben iets aan het doen dat een beetje belangrijk is. Dat betekenis heeft én voor mezelf verrijkend is.” Voor en achter de camera bedoelt ze dan. “Sofia Coppola is de tweede vrouw ooit die de Gouden Palm in Cannes won. Ik was verontwaardigd toen ik dat las. Er moet nog veel veranderen. Ik ben een vrouw en mag dat ook zijn. Ik ben er 31 en wil én mama zijn én films maken. Ik geloof dat beide kunnen, maar het gevoel zal knagen: ‘Laat ik mijn kind dan niet in de steek?’ Is dat inherent aan ons geslacht of wordt dat schuldgevoel ons aangepraat? Je moet daarover nadenken, maar het mag je niet gijzelen."

"We zijn allen zo hard bezig met wat anderen over ons denken. Dat is zo vermoeiend. Ik heb geleerd me daar minder van aan te trekken. Daar wordt niemand gelukkig van. Op mijn 18de dacht ik dat feminisme niet meer nodig was. Ik ben vrij en kan alles doen. Beetje bij beetje besef je dat dit niet zo is. Er is een onevenwicht tussen de sexes. Maar het gaat de goede kant op. Ik ben hoopvol naar de toekomst toe.”

The Dreamers_ANN-JULIE VERVAEKE.jpg
Julia Devos (25), pedagoog, Perth

Julia Devos (25), pedagoog, Perth

Sté Dupont (26), zaakvoerder, Kortrijk

Sté Dupont (26), zaakvoerder, Kortrijk