Clara Cleymans (30), acteur, Antwerpen

Clara Cleymans (30), acteur, Antwerpen

VLUCHTEN NAAR EEN PARALLELLE WERELD

Er zijn weinig mensen die mooier naturel ogen dan Clara Cleymans in de ochtendstond. Haar bleke huid is bijna doorschijnend in het binnenvallende winterlicht. Haar rode haren zijn nonchalant in een staartje geknoopt. Ze draagt een bloemetjespeignoir die matcht met haar lakens. Haar stem klinkt alsof ze net uit haar bed komt. Clara houdt van parallelle werelden. Waarin ze kan vluchten van de ratio of de werkelijkheid. Waar nostalgie en creativiteit de toon zetten. 

DROMEN IS JEZELF OVERGEVEN

Clara glijdt zo van haar nachtelijke dromen in die, die haar ook in het wakkere leven bezighouden. Ze is een heftige veeldromer. “Ik droom vaak over wat er in de wereld gebeurt. En over angst. Of over kinderen en baby’s. Of dat er iets met Jeanne gebeurt. Dan word ik huilend wakker en moet ik getroost worden. Maar dromen kunnen ook pure poëzie zijn. Ik ben blij dat ik veel droom. Het is een fascinerende extra wereld waar wetenschappelijk nog altijd weinig over te vinden is. Ik vind het leuk om naar de betekenis ervan te zoeken. Zo heb ik wederkerende dromen over dinosaurussen. Onlangs ben ik erin geslaagd om die dino mijn compagnon in plaats van agressor te maken. Ik was heel fier op mezelf toen ik wakker werd. Ik ben geen logisch persoon. Misschien vind ik dromen daarom zo leuk. Er zijn geen regels aan verbonden. Volwassenen zitten zo vaak vastgeroest in dat logisch denken. Dromen is jezelf overgeven. Ook wanneer er echt heel vreemde dingen gebeuren.”

TRANEN LATEN OMWILLE VAN DE NOSTALGIE

Haar dromen wil ze als inspiratie gebruiken om te creëren. Ze vindt dat ze er de leeftijd voor heeft nu. “Ik heb het gevoel dat mijn identiteit steeds meer komt vast te liggen. Actrice zijn is daar maar een deeltje van. Als ik een film wil maken dan moet ik eraan beginnen. Tijd vind ik één van de meest ontroerende dingen, maar maakt me ook onrustig. Ik heb al veel tranen gelaten omwille van de nostalgie. Dan denk ik aan alle dingen die ik nog wil doen en die ik nog niet gedaan heb. De dingen die ik uitstel. Ouder worden is ook, voor het eerst, voelen dat tijd niet oneindig is. De eerste keren zijn stilaan opgebruikt.”

ER HUIST EEN BEPAALDE ROMANTIEK IN HET SLECHT HEBBEN
Clara Cleymans.jpg

“Als kind ben je niet bang om creatief te zijn. Een van mijn eerste liefdes was tekenen. Het was een vlucht uit de werkelijkheid. Een parallelle wereld waarnaar ik kon teruggrijpen. Net zoals die droomwereld. Als volwassene doe je dat niet meer. Omdat je je plaats in de wereld moet opnemen. Moet werken en voor je kind zorgen. Ik voel dat ik gelukkiger ben als ik creatief kan bezig zijn. Daarom ben ik aquarellen aan het leren schilderen. Dat voelt kinderlijk aan voor me. En is onmiddellijk een deel van de magie. Zoals veel creatieve dingen. Je moet wat je kent en weet durven loslaten en terug leren afgaan op je gevoel.”

IK DROOM VAN MINDER FRIVOLITEIT

“Ik ben dertig. Ik ben daar. Dat getal is abstract, toch doet het iets. Het heeft me ratio gebracht. Ik ben er ook vrij rustig onder. Het is leuker dan twintig zijn. Ik snak naar eenvoudigere dingen. Zoals een huisje in het bos. Waar Jeanne kan ravotten in de modder. Ik droom ervan om het met minder te doen. Om een selectie te maken van dingen die me energie geven in plaats van ze opslorpen. We hebben een groot huis met veel spullen. Op een bepaald moment zie je die niet meer, maar voel je ze wel. En meestal als ruis. Ik droom van minder frivoliteit. Van dingen met waarde die overblijven. Maar dingen wegdoen vraagt moed. We denken altijd dat we meer nodig gaan hebben. Terwijl er een soort levensenergie, een bepaalde romantiek, huist in het echt slecht te hebben. Natuurlijk wil je dat niet. Maar ik denk wel dat het je dichter naar jezelf brengt, als je dat overleeft, kan je alles aan.”

AFDALEN IN ONTROERING

Ouder worden vindt ze vooral ook fascinerend. “Mijn lieven zijn altijd ouder geweest, Jo is 46. Oudere mensen rondom je dragen een wijsheid uit. Ze vertellen je wat er staat te gebeuren in het leven. Maar ik wil vooral zelf leren wat er komen zal. Neem nu de musical 40-45. Ik heb die meer dan 100 keer gespeeld. Dat is een groeiproces. Iets wat steeds beter gaat. Als ik nu terugkijk op vier jaar De Ridder dan denk ik ook dat ik het vandaag beter kan. Ik wéét nu dat ik met ouder worden, beter speel. Ik heb minder gêne. Ik durf meer alles te geven. Woede, verdriet, schaamte. Pas nu weet ik echt waarom ik graag acteer. Het is een spel. Dan wordt het plots heel bevrijdend.” Ze bloost een beetje. “Het is een voorrecht om zo te mogen leven. Om een paar keer per dag te mogen blèten, om je te laten ontroeren en erin af te dalen. Omdat het fictie is.”

Clara Cleymans.jpg
Natali Broods (42), acteur, Antwerpen

Natali Broods (42), acteur, Antwerpen

Heleen Debruyne (30), schrijver, journalist en radiomaker, Gent

Heleen Debruyne (30), schrijver, journalist en radiomaker, Gent