Glenn Sanders (28), kunstenaar, Brussel

Glenn Sanders (28), kunstenaar, Brussel

Glenn is abstract kunstenaar, we interviewden hem in zijn atelier. Een plek waar inspiratie op een schilderspalet gemengd wordt met een vleugje frustratie.

“Mag ik bij deze de kans aangrijpen een beetje te zagen? Doe ik dat in mijn werk, lijkt het al snel op maatschappijkritiek.” Het vat de jonge kunstenaar meteen samen. Hij is een denker, meer nog dan een dromer. Eentje met engagement, humor én een mening. “Op de vraag waarover ik droom heb ik geen antwoord. Ik mijmer wel. Mijn kunst is abstract en dient als een kader om mijn mening te vormen over heel veel dingen in de wereld. Mensen willen de dingen altijd begrijpen. Dat hoeft niet."

"Ik hou niet van vooraf bepaalde begrippenkaders. Neem nu de zogenaamd ethisch verantwoorde kunst. Een voorbeeld is de expo 'Verlust der Mitte' van kunstenaar Christoph Büchel in het Gentse SMAK waar twaalf gescreende vluchtelingen in één zaal sliepen, in een andere zaal gefaket werd dat ze ook tussen de kunstwerken logeerden en in nog een andere zaal gerefereerd werd aan Congo. Deze tentoonstelling proberen te begrijpen is net hetzelfde als de negerdorpen destijds. Het is decadente politieke kunst om het geweten te sussen. Sluit het SMAK af en leg dan 100 mensen te slapen of deel 100 exemplaren uit van David Van Reybroucks Congo.”

HET BEGRIJPEN OF BEZITTEN VAN EEN KUNSTWERK GEEFT AL SNEL HET GEVOEL DAT HET TOT JE EIGEN INTELLECTUELE EIGENDOM BEHOORT

Dit is geen verwijt naar kunstenaars die het doen of niet doen, maar dergelijke maatschappelijke kunst houdt – én versterkt- het wij-zij gevoel.” Het irriteert hem, maar frustreert hem niet. Niet meer. “Die tweedeling geldt ook voor de manier waarop we naar kunst kijken. Zij die ‘het’ begrijpen en zij die het niet begrijpen. Kunst mag moeilijk zijn, of laagdrempelig. Maar vaak gaat het over herkenbaarheid. Daarom maken veel kunstenaars reeksen. Daarmee creëren ze een signatuur. Met verzamelaars is het ook zo. Het begrijpen of bezitten van een kunstwerk geeft al snel het gevoel dat het tot je eigen intellectuele eigendom hoort, en dat is tot op zekere hoogte ook zo, maar het is geen bewijsstuk van je superioriteit. Het gaat constant over bevestiging. Over het wederzijds pleasen van elkaar. Op die manier wordt de Westerse blanke collectioneur -ook veelal een man- die al geslaagd is in het leven, nogmaals bevestigd."

"Daniel Buren, Renzo Martens en Erik van Lieshout gaan alle drie op een volledig andere manier met dat 'wij-zij' gevoel rammelen. Bij een expo die Daniel Buren maakte én cureerde hing een lijst met werken. Maar niet alle werken op dat blad hingen effectief in de zaal. Een oudere mooi geklede vrouw had thuis een werk van een deelnemend kunstenaar hangen en zocht naar gelijkaardigheid in de werken op de lijst, maar vond ze niet. Met de minuut werd ze nijdiger. Haar enige doel was herkenning en bevestiging, om daaruit een goed gevoel te putten. Hij had ze serieus bij haar kloten.” Hij gniffelt.

MENSEN WILLEN DE DINGEN ALTIJD MAAR BEGRIJPEN

“De kwaadheid die ik vroeger voelde is over. In plaats daarvan probeer ik een gematigde manier te vinden om ermee te spelen. Dat maakt mijn werk niet naïef of slim. Alleen abstract. Op het moment dat er niets meer te verstaan valt, ben ik geslaagd.” Buren is net zoals Erik van Lieshout en Renzo Martens een held voor hem. Die laatste maakte de controversiële documentaires ‘Episode I’ (2003) and Episode III: Enjoy Poverty (2008). “Daarin bekijkt hij het gegeven ‘Wie gebruikt wie?’ Hij zeikt niet over vroeger, maar heeft het over het nu. En reikt tools aan om dingen te veranderen. Ik kijk op naar die man. Ik weet niet of ik ooit werken op die manier zal kunnen maken of er nog niet rijp voor ben. Maar ik kom dichterbij. En denk daar heel lang over na. Dat is mijn dreamersgehalte.”

The Dreamers_GLENN SANDERS.JPG
Zoë Cooreman (30), HR & Business Admin, Brussel

Zoë Cooreman (30), HR & Business Admin, Brussel

Julia Devos (25), pedagoog, Perth

Julia Devos (25), pedagoog, Perth