Julia Devos (25), pedagoog, Perth

Julia Devos (25), pedagoog, Perth

Julia  is pedagoge in een daklozencentrum voor jongeren in Perth, Australië. We interviewden haar in juni 2017 toen ze even in België verbleef en nog een tikkeltje harder dan anders over de dingen nadacht.

In Australië heeft een genezer het geprobeerd, haar hevige nachtmerries proberen te verjagen. “Ik weet niet goed of ik daarin geloof, maar wat een mooie intentie. Een hele groep mensen die samen komt om mij van die nare dromen te verlossen. Ik vind het vreemd hoe mensen sommige dingen geloven. Stiekem ben ik een beetje jaloers. Omdat het je leven eenvoudiger maakt. Dan volg je gewoon een pad en hoef je minder na te denken.”

DE EMOTIE VAN VERDRIET IS NUTTIG, ONGELUKKIG ZIJN IS DAT NIET

Dat te veel nadenken, valt haar soms zwaar, zegt ze tussen de lijnen. “Mijn droom is dat mensen gelukkiger zouden zijn. De emotie van verdriet is nuttig, ongelukkig zijn is dat niet. Het is oké om te voelen, om hevig te voelen en dat toe te laten. Om een rollercoaster te zijn. Emoties zijn leerrijk. Maar soms ook moeilijk en beangstigend. In onze maatschappij leren we om die uit te schakelen. En om alles van een label en bijhorend pilletje te voorzien. Triest en boos? Je bent depressief. Té gelukkig? Dan moet het wel manie zijn. We zijn allemaal mensen en hebben allemaal dingen meegemaakt."

IN ONZE MAATSCHAPPIJ WORDT ALLES VAN EEN LABEL EN BIJHOREND PILLETJE VOORZIEN

"Je geeft de dingen beter een plek in plaats van ze weg te duwen met pakweg medicatie. Er is niets ergs aan je niet goed voelen, wel aan de oplossing die de psychiatrie is. Mensen binnen de muren van een instelling zijn niet beter dan de ander.” Ze put uit haar eigen leven om haar punt te maken. Haar beste vriendin stierf toen ze 16 was, een paar maanden later volgde haar vader. “Vaak dacht ik: ‘Hoe kan ik nu gelukkig zijn, met de dingen die ik heb meegemaakt? En ook: ‘Dit kan ik gebruiken als kunstenaar, om fantastische dingen te maken. Nu weet ik dat je supertriest kan zijn, maar daarom niet ongelukkig bent. En dat het oké is om het ene moment te lachen en onmiddellijk daarna te huilen. Jezelf wentelen in ongeluk dient tot niets. Daar maak je alleen anderen ongelukkig mee."

GELUK KAN OOK ANGSTAANJAGEND ZIJN, WANT DAN MOET JE HET ONDERHOUDEN

"Geluk kan ook angstaanjagend zijn, want dan moet je het onderhouden”, zegt ze plots. “Of ben je bang dat je naar huis moet wanneer je in de psychiatrie zit.” Op haar 20ste werkte ze als hulpverlener in het klassieke systeem, enkele jaren later in een vrij recovery house waar cliënt en begeleider op gelijk niveau staan, samenleven en er geen sloten zijn of opgelegde medicatie is. “Ik heb twee extremen gezien. Enorm verwarrend en verrijkend. Ik heb zelf ook een verleden. Dat tonen is niet zwak, zo maak je connectie en kan je mensen sterkte geven. Maar te veel van jezelf geven is uitputtend. Iedereen zijn verhaal dragen is zwaar. Dan komt het besef dat er toch grenzen zijn. En dat mensen egoïstische wezens zijn. Ik ben dat ook. Je moet eerst voor jezelf zorgen, en dan pas voor anderen. Alleen zo kan je het goed doen.”

TheDreamers_JulieDevos.JPG
Glenn Sanders (28), kunstenaar, Brussel

Glenn Sanders (28), kunstenaar, Brussel

Ann-Julie Vervaeke (31), regisseur, Gent

Ann-Julie Vervaeke (31), regisseur, Gent