Lara Taveirne (34), schrijver, Brugge

Lara Taveirne (34), schrijver, Brugge

Lara Taveirne is getrouwd met Gijsbert en mama van Samuel (8)  en Dolores (7). Op de dag van het interview beleeft ze een hormonale piek, zegt ze. “Ik hou van dieptes, maar ook van relativeren. Van lachen met mijn eigen gezeik.”

Lara heeft momenteel twee boeken op haar naam staan: ‘De kinderen van Calais’ en ‘Hotel zonder sterren’. Ze werkt aan haar derde ‘Kerkhofblommenstraat’, naar een dichtbundel van Guido Gezelle en een straat in de buurt. Die buurt is het verlengde van haar zijn. Haar huisje lijkt geboetseerd naar het model van een peperkoekenexemplaar. Inclusief gaten en spleten, een beetje scheef en volgestouwd met curiositeiten. Goed verscholen en filmisch, dat ook. Ze woont in het hol van Pluto, zegt ze, ze zou liever nog dieper wegkruipen. Ze heeft steeds meer nood aan minder. Minder dingen en minder mensen. Lara praat over eenzaamheid en afzondering, structuur, ouderwetse maaltijden die haar maag en ziel gelukkig maken en de tristesse van spullen. 

IK HAD VERWACHT DAT HET LEVEN EEN EN AL LIEFDE ZOU ZIJN. DAT ZAL IK MOETEN BIJSTELLEN.

Haar dromen gaan meer over gemis dan over vervulling. “Fundamenteel voel ik dat ik intussen 34 jaar leef en met heel weinig mensen een innige verbondenheid heb weten te maken. Ik had dat wel verwacht. Dat het een en al liefde zou zijn, dat leven. Ik ben op een leeftijd gekomen, dat ik dat zal moeten bijstellen.” Ze mist ook schoonheid. “Esthetiek maakt me gelukkig. Ik word droevig als ik in de trein zit. Hoe die is ingericht, waarom iemand dat motief heeft gekozen. Iemand moet gedacht hebben dat hij of zij er goed in was. Net zoals de bedenker van de meubels van Ikea, het zoveelste Boeddha-schilderij of dezelfde kamers met dezelfde spullen. Ik snap niet dat mensen zo blind zijn voor de lelijkheid rondom ons. Waarom stoort niemand zich daaraan? Mensen ergeren zich dat ik me daaraan erger. Zijn er nu geen belangrijker dingen in de wereld?, klinkt het dan.”

IK ZAL NOOIT COMPLEET ZIJN

“Ik word moe van mezelf”, zegt ze. “Ik wil minder, maar blijf dingen verzamelen, om iets compleet te maken, maar zelf zal ik nooit compleet zijn. Ik kan zo zwaarmoedig zijn, zie de dingen zo donker. Geluk is iets waar ik mijn best voor moet doen. Geluk vinden in kleine dingen, zoals wordt gepretendeerd dat het moet, dat vind ik heel moeilijk. Geluk is iets wat me een keer in de tien jaar kortstondig overvalt. Het leven valt me zwaar, al is daar geen reden toe. Ik heb tijd en vrijheid. Het is iets wat we vandaag het meest missen. Tijd om te zijn en vrijheid. Het stemt me triest dat mensen werken om het perfecte huis te hebben, het perfecte gezin te spelen, en daarvoor hun vrijheid opgeven.” 

Is dat dan haar droom, die ultieme vrijheid? Ze is er niet aan uit, zegt ze. “Dromen is verlangen, een ongelofelijk mooi woord, maar echt leuk is dat niet. Er is een duistere kant aan een droom. Ik ben bang om de dingen te verwoorden. Wat wil ik echt? Als je te veel voor iets gaat, dan maak je iets anders kapot. Dat is mijn tragiek.” Ergens houdt ze van de tragiek en het duister. En laat ze dat ook toe. “Ik heb geen nood aan balans of permanente rust. Ben ik angstig of kwaad dan voed ik die gevoelens nog extra. Ik wil de dingen niet filteren door yoga of detoxkuren te doen. Ik wil kijken hoe diep de diepte is en flirten met de grens. Wat moet mijn vriend allemaal ondergaan. Ik zeg het hem vaak, dat hij een kat in een zak gekocht heeft. De miskoop van de eeuw.”

 

The Dreamers_LARA TAVEIRNE_001 2_.jpg
Victoria Ateluna (32), projectbemiddelaar, Kampala

Victoria Ateluna (32), projectbemiddelaar, Kampala

Dave Martijn (37), muzikant, Kortrijk

Dave Martijn (37), muzikant, Kortrijk