Lukas Dhont (26), regisseur, Gent

Lukas Dhont (26), regisseur, Gent

“Eén jongere helpen is belangrijker dan wereldfaam.”

Nadat zijn debuutfilm Girl maar liefst vier prijzen binnenhaalde op het filmfestival van Cannes, heeft Lukas zijn zegetocht langs de internationale festivals en rode lopers alleen maar verdergezet. Vandaag opent hij de 45ste editie van Filmfest Gent. Zijn droom gaat over begrip en verdraagzaamheid. “Eén jongere helpen is belangrijker dan wereldfaam.” Dat laatste is alvast een feit.

“Ik heb hierover wakker gelegen, over die droom”, zegt Lukas. Het tekent hem. Hij is een denker, bescheiden en nuchter. Laat geen enkele gelegenheid liggen om zijn hoofdrolspeler, Victor Polster, en zijn team alle roem toe te schuiven. We konden hem even strikken in zijn appartement in Gent, tussen de wereldpremières door. Het appartement dat volgestouwd staat met dvd’s en filmposters. Van Under The Skin tot J’ai Tué Ma Mère, van zijn grote held Xavier Dolan. “De conclusie van mijn slapeloosheid is dat het mijn droom is om iets te betekenen. Om iets te betekenen voor de mensen waarvoor ik wil staan. Voor de onderwerpen die ik belangrijk vind en de thema’s die moeilijker lagen in mijn eigen puberteit.”

DE JONGEN DIE WILDE DANSEN OP DESTINY’S CHILD

Een van die thema’s loopt dwars door Lukas’ werk en leven: de balans tussen mannelijk- en vrouwelijkheid. “Ik heb, toen ik zelf jong was, lang geworsteld met een soort mannelijkheid, een soort stereotiep ideaal, waar ik niet aan kon voldoen. Een wereld waarin jongens graag voetballen, naar de scouts gaan en stoer zijn. Een rol die ik niet kon vervullen. Een verwarrende periode. Die ervoor gezorgd heeft dat ik een vermomming droeg. Dat ik een zwak afkooksel van mezelf moest zijn. Die vermomming werkte zeker niet altijd. Heel lang was ik gewoon een awkward persoon. De jongen die vooraan in de klas wilde dansen op Destiny’s Child of de grootste fan was van Céline Dion. En de jongen die eigenlijk al vanaf de puberteit wist dat hij aangetrokken was tot mannen. Zowel mijn broer als ik zijn homo. Dat is geen probleem in ons gezin, toch heeft het ons allebei lang gekost om het zo te communiceren.”

“Mijn vader en ik hebben nooit een uitgebreid coming-out moment gehad. Ik vond het moeilijk om dat gesprek met hem te voeren. Het nieuws heeft hem via via bereikt en het is pas de laatste paar jaren dat we er erg openlijk over kunnen spreken. Tijdens een dinertje zei hij eens: “Ik heb dat altijd geweten.” Ik stond perplex. Want eigenlijk hebben we het dus allebei altijd geweten en toch konden we daar met elkaar niet over praten. Zelf ben ik natuurlijk nog nooit geen ouder geweest, ik vermoed dat het een ongelofelijke moeilijke job is, maar communicatie is erg belangrijk. Dat heb ik ook zelf begrepen en ik doe mijn best om het nu wel te doen: communiceren.”

EEN FUCKING STOERE MADAM

Vandaag weet ik dat de wegen hobbelig zijn voor zovelen en wil ik hoofdpersonages creëren die de vastgeroeste binariteit tussen mannelijk- en vrouwelijkheid uitdagen.” Voor de rol van Lara, het hoofdpersonage in Girl en een meisje geboren in een jongenslichaam, kwam Lukas in contact met heel veel jonge transgenders, net zoals met teamleden van het wereldvermaarde transgenderteam van de Ugent. “Eerst dit”, zegt hij, “behalve een transgender is Lara vooral een heroïsch hoofdpersonage, een fucking stoere madam.” En dan: “Tijdens het maken van de film heb ik enorm veel bijgeleerd over het complexe medische proces, over het voor sommigen oneindige wachten, over de experimentele behandeling waarvan ze de gevolgen op lange termijn nog niet kennen. Dat laatste is onmiddellijk de reden waarom veel mensen vinden dat er met de transitie gewacht moet worden tot jongeren volgroeid zijn vooraleer ze aan een dergelijke zware behandeling beginnen. Maar dan is het te laat…” Hij is even stil. “Er zijn ongeveer 300.000 mensen in België voor wie hun gender niet zo voor de hand ligt als voor anderen. Ik ben radicaler geworden door deze film te maken. Ik heb gezien hoe de categorisatie die wij maken bij de geboorte, tussen jongens en meisjes, niet voor iedereen werkt. Waarom kennen we onmiddellijk eigenschappen toe aan een bepaald geslacht? Omdat schematiseren handig is, maar dat systeem is compleet verouderd. Wanneer dan –zoveel later- blijkt dat je helemaal niet in die categorisatie past, wordt alles lastig. Veel mensen denken nog steeds dat transgender zijn een modetrend is. Dat is het niet.”

GEEN STARRE DUALITEIT

“Ik ben soms zo nieuwsgierig naar andere generaties. En hoe zij zullen omgaan met mannelijk- en vrouwelijkheid of het niet-hetero zijn. Vroeger mocht over veel thema’s zelfs niet gepraat worden, vandaag zingen coole popidolen –zoals Harry Styles of Janelle Monae- over biseksualiteit. Om maar te zeggen, dit zijn geen thema’s die als niche behandeld moeten worden, ze horen evengoed thuis in de mainstream popcultuur. Ik wil meetrekken aan de kar en ervoor staan dat je als man vrouwelijk kan zijn en omgekeerd. Maar dat er geen starre dualiteit hoeft te zijn. Ik denk daar veel over na, en dat is confronterend voor mezelf. Ik ben in touch met mijn feminin side, maar ik geloof ook dat ik mannelijkheid in mij heb. Sommigen denken nog steeds dat alle homo’s het ontbijt serveren terwijl we the Sound of Music naspelen. Jézus, denk ik dan. Tegelijkertijd klinkt het heerlijk, daar niet van.” Tussen de loodzware thema’s die hij aanhaalt, lacht Lukas vooral. Omdat het een beetje lichtheid injecteert en de dingen wat behapbaar maakt.

GIRL IN ALLE SCHOLEN VAN BELGIË

En dan keert hij terug naar zijn droom. “Deze film is een eerste stap in de goede richting. Ik denk dat als je iets maakt, je altijd hoopt dat je een publiek vindt, maar je weet nooit op welke schaal dat zal zijn.” Dat Girl momenteel dit parcours aflegt, is heftig, zegt hij, maar ook slechts het begin van wat hij carrièregewijs wil doen.  Enkele maanden geleden diende hij een dossier in bij het ministerie van gelijke kansen. Om Girl in zoveel mogelijk middelbare scholen in België te laten zien. “Dat dossier werd goedgekeurd. Dit is een heel concrete verwezenlijking van mijn droom. Girl kunnen laten zien aan jongeren tussen 16 en 18 jaar. Jonge mensen die misschien ook worstelen met voor hun vastgelegde idealen, die niet stroken met wie ze zijn. Jongeren die vastzitten, zich zo anders voelen dan de rest. Als er ook maar één jong iemand is die naar mijn films kan kijken en zich daardoor iets meer begrepen voelt, dan is dat honderd keer belangrijker dan wereldfaam… Ook leuk natuurlijk.”

LOW_Lucas009_.**jpg.jpg

 

Pauline Casteleyn (24), student, Gent

Pauline Casteleyn (24), student, Gent

Cathy Jansens (38), docent voedingsleer, Kortrijk

Cathy Jansens (38), docent voedingsleer, Kortrijk